Geschiedenis

De bouwplannen werden opgesteld door eigen ordeleden, zoals Fr. d'Aguilon en P. Huyssens. De bouwactiviteiten namen slechts zes jaar in beslag (1615-1621). Patroonheilige was Ignatius van Loyola, stichter van de orde, wiens heiligverklaring hier uitbundig werd gevierd met fantastische optochten, kleurrijke straatdecoraties en stichtelijke toneelopvoeringen. Bij de (haast onbegrijpelijke) afschaffing van de orde in 1773 werden hun goederen verbeurd verklaard en openbaar verkocht. Bij de nieuwe functie van de kerk als lokaal voor godsdienstonderricht hoorde ook een nieuwe patroonheilige: Carolus Borromeus (van Milaan). Bij het concordaat met Napoleon (1803) werd ze dan een zelfstandige parochiekerk.

Heel de vormgeving van het stemmige Hendrik Consciencepleintje is trouwens een realisatie van de paters jezuieten toentertijd. Aanvankelijk hadden zij hier een college voor middelbaar onderwijs - toen nog een unicum. Het verhuisde naar de Prinsstraat, nu universiteit van de jezuieten (UFSIA). Doordat de nieuwe kloostergebouwen hier gecentreerd werden rond een eigen plein met een openbaar karakter (waarvoor een heel straatje geslecht werd!), werd het een echte moderne stedebouwkundige ingreep in het oude middeleeuwse stratenpatroon.

Het interieur van de kerk is bedoeld als een barokke feestzaal. Men wil reeds een voorproefje geven van de hemelse feestvreugde bij God! Fabuleuze sommen werden er gespendeerd aan de decoratie. Niet voor niets werd de jezuietenkerk 'de marmeren tempel' genoemd. Dat deze kerk echt pittoresk was, moge blijken uit de talrijk bewaarde interieurzichten van de 17de eeuw. 18 juli 1718 is echter de zwarte bladzijde in het dagboek van deze kerk: de bliksem sloeg in... en er was ook veel naar de bliksem. Niet minder dan 39 plafondschilderstukken van Rubens gingen in de vlammen op. De wat sobere heropbouw van de zuilenbasiliek werd toevertrouwd aan J. P. Van Baurscheit Sr. Bij de restauratie van de jaren 1980 heeft men gepoogd om het oorspronkelijke interieur van voor 1718 terug te benaderen, vooral dan door het imiteren van marmer.

Bron: www.mkaweb.be